دم در .......

سلام به همه ی دوستان گلم.  

سال نوتون مبارک. امید وارم امسال یکی از بهترین سال های زندگیتون باشه.

امیدوارم همه به آرز هاشون برسن.

نوشته شده توسط میثاق در شنبه 1388/01/01 ساعت 3:20 قبل از ظهر موضوع عمومی | لینک ثابت

سلام عزیز جون

سلام مهربون سلام مادر بزرگ

آخه من چطوری باید باور کنم که تو بین ما نیستی؟ مگه میشه، مگه میشه من بتونم بدون اون چشای مهربون اون لبای پر خنده اون دستای بامحبت اون قلب مهربون اون پاهای خوش قدم که سالهای سال درد میکرد زندگی کنم؟ مگه همیشه نمیگفتی که منو خیلی دوس داری، مگه تو نبودی که میگفتی تحمل ناراحتی های نوه هاتو نداری پس چطور راضی شدی که مسله بارون برات اشک بریزم؟

قربون اون قلب مهربونت

اون از بابا بزرگم اینم از تو که زود پر زدی یو رفتی . آخه مگه مارو دوس نداشتی؟ من که باورم نمیشه. تو همیشه به حرفام گوش میدادی ولی اینبار هرچی تو قبرت صدات زدم جوابمم ندادی هرچی بقلت کردم گفتم پاشو پا نشدی.

دیگه وقتی خونتون میام با کی شوخی کنم؟ پشت کیو مساژ بدم؟ به زانوی کی کرم بزنم؟

یادته هروقت میومدم خونتون میگفتی میثاق فسنجون دوس داره، برام همیشه درست میکردی حالا کی برام فسنجون درست کنه ، دیگه به که بگم عزیز. ها بهکی بگم؟ باکی درد دل کنم؟ هروقت دلم گرفت پیش کی برم؟

دیگه به کی بگم : کایه   کایه ................. ایه ایه  ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قلب پا ره

فروزان اختری بودی تو پُر نور

                                 ز بیداد زمان گشتی تو مستور

چرا کردی به خاک تیره مدفن

                      چرا کندی به یک باره دل از من

تگرگ اشک بر من صبح و شام است

                     نشاط زند گی بر من حرام است

به قلب مهربانت مهربانی

                      به لب لبخند و هم شیرین زبانی

تو بودی چلچراغ خانه^ء ما

                روانبخش دل د یوانه^ء ما

ندیدم در حیاتم چون تو مادر

                    دو چشمم از فراقت مانده بر در

ببوسم من کف پاهای سردت

               بگیرم ناله و زاری و دردت

جبین سایم به خاکت مادر من

                             که خاکت سرمه^ء چشم تر من

ز هجرت گشته تاریک روزگارم

                    چو منصور علاج بر روی دارم

دگر اندر دلم شور و شرر نیست

                   نهال هستی ام را بار و بر نیست

خمیده قامتم چون بید مجنون

                         دل از سودای هجرت گشته پر خون

بروی کشتزارم برف بارید

                   حساب زندگانی سخت شارید

فغان و داد و بیداد از زمانه

                   فلک نا مرد و دنیا پر بهانه

مرا روزیکه از لطفت رها شد

                      به دست و پای من زولانه ها شد

کنون با رفتنت یک شاخ گل رفت

                    ز قلب پاره پاره قاش دل رفت

نوشته شده توسط میثاق در دوشنبه 1387/10/09 ساعت 10:56 قبل از ظهر موضوع عمومی | لینک ثابت